Ομολογία Λευτέρη Σαρρή PDF Εκτύπωση E-mail

 Ευχαριστώ το Θεό που έγραψε το όνομά μου στο βιβλίο της ζωής και έσωσε την ψυχή μου που έψαχνε να βρει την αληθινή αγάπη.

 Είμαι 24 ετών και κατοικώ στον Πειραιά. Από μικρός γνώριζα το θέλημα του Θεού αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω πολλά πράγματα που θα με οδηγούσαν στην οδό του Κυρίου. Σε ηλικία 12 ετών, ο χωρισμός των γονιών μου δημιούργησε πληγή στην παιδική μου καρδιά, καθώς ήμουν σε μια ηλικία που χρειαζόμουν τον πατέρα μου.

To 1997 η μητέρα μου γνωρίζει τον Κύριο, αναγεννιέται και αλλάζει η ζωή της. Άρχισε να μου μιλάει για το Θεό και να με προτρέπει να προσεύχομαι. Εγώ αδιαφορούσα καθώς είχα αρχίσει να μαθαίνω στη ζωή του κόσμου. Στα 17 μου χρόνια προσπαθούσα να γεμίσω το κενό που ένιωθα στην ψυχή μου με το μεθύσι και τα ξενύχτια. Ασχολήθηκα ιδιαίτερα με τη σωματική μου διάπλαση, κάτι που μου άρεσε πολύ.
 Παράλληλα εργαζόμουν σε μια επιχείρηση μαζί με τρεις αδερφούς, από τους οποίους άκουσα για μια ακόμα φορά για τον Κύριο. Έβλεπα τη ζωή τους και πως ότι έλεγαν ήταν μέσα από το Λόγο του Θεού. Έψαχνα κάποιον να με ελευθερώσει καθώς από μικρός έβλεπα το ίδιο όνειρο: κάποιοι με κυνηγούσαν να με σκοτώσουν αλλά τελικά ξέφευγα. Μια μέρα όμως μου μίλησε ο Κύριος με τρία ενύπνια. Στο πρώτο μου είπε ότι με κυνηγούσε ο εχθρός της ψυχής και ήθελε να με κατασπαράξει. Στο δεύτερο, ήμουν μέσα σε ένα μεγάλο κρουαζιερόπλοιο που έφευγε από το λιμάνι του Πειραιά, γεγονός που μου γνωστοποίησε ότι η εκκλησία φεύγει και εγώ πρέπει να βιαστώ. Στο τρίτο ενύπνιο είδα ότι ο πατέρας και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας μου θα σωθούν ως δια πυρός.

 Πήρα λοιπόν την απόφαση να ακολουθήσω τον Κύριο στα 22 μου χρόνια, όταν απογοητευμένος και απελπισμένος έψαχνα την ελευθερία από τα πάθη και τις επιθυμίες μου. Πήγα στην εκκλησία και άκουσα το Λόγο του Κυρίου. Μια μέρα, μόνος μου στο σπίτι, προσευχόμουν στο Θεό να με συγχωρήσει για όλα όσα έκανα και αμάρτανα μπροστά στο πρόσωπό του το Άγιο. Άρχισα να κλαίω με λυγμούς και ένιωσα να φεύγουν τα βάρη της αμαρτίας. Όταν σηκώθηκα από την προσευχή, μετά από μία ώρα περίπου, ένιωθα σαν πούπουλο. Βαπτίστηκα «εν ύδατι» καθώς λέγει ο Λόγος του Κυρίου και τώρα πλέον μπορώ να πω ότι είμαι ελεύθερος.

Σαρρής Λευτέρης